Late Avond Idealen

In een spectaculair decor zit het publiek tegenover elkaar, oog in oog, in een catwalksetting, acteurs in modieuze kostuums paraderen over de catwalk. Een after, after party, halve gesprekken waarin niets echt diep gaat, omdat ze het gewoon niet weten. En als we niks meer te zeggen hebben, doen we toch weer gewoon een dansje?

Deze voorstelling gaat niet over idealen, het gaat over hoe een generatie omgaat met idealen, vluchtig, oppervlakkig en materialistisch. Soms ‘te privé’ en openhartig, want dat is wat we doen, ons privé-leven de straat op gooien via twitter, facebook en hyves. Maar wel altijd gelikt en ‘shining’, want wij deleten alle lelijke foto’s van onze camera tot we alleen nog maar foto’s hebben waarop we eruit zien als fotomodellen en die foto’s plakken we echt niet in een boek met een pritstift. Nee daar laten we een prachtig boek van drukken met onze mooiste foto op de verharde kaft. 

‘Late Avond Idealen’ is een opeenstapeling van pogingen om iets te zeggen, maar dat maakt niet uit want het ziet er lekker uit toch? En we bouwen er een feestje van toch? En je hebt altijd nog je goodybag, toch? En we doen heus wel ons best hoor, we zijn vegetariër, we eten als het even uitkomt fairtrade, we zijn tegen bont en vinden armoede in Afrika echt errug, we rennen af en toe een marathon voor zielige kinderen en we zouden echt wel willen demonstreren, maar ja... wie doet er mee? En waartegen dan?

En als al die halve pogingen van goed doen toch niks teweeg brengen omdat de generaties voor ons de wereld toch allang naar de verdoemenis hebben geholpen dan maken we er toch gewoon een einde aan? En als je dan ‘s nachts je bedje instapt en nadenkt over de (hopelijk) leuke avond die je hebt gehad, flitsen er enkel nog wat beelden door je hoofd. Als je geluk hebt soms nog een halve scène, maar het meeste is al vervlogen, omdat het teveel was, teveel van niks. Dat zijn wij, dat is ons leven en toch is het leuk, ons leven.