Pinter: The Glasshouse
Tekst: Harold Pinter
Regie: Kees Roorda
Spel: Marlies Heuer, Bart Klever, Carola Arons en Nasrdin Dchar.
Dramaturgie: Cecile Brommer
Vormgeving: Catherine Henegan
Periode: 3 november t/m 19 december 2010; première 5 november 2010.
NRC NEXT, 10 november 2010, Kester Freriks
Superieure en aangrijpende Pinter
“De stiltes, de vragen,m de korte zinnen, de ogenschijnlijk nutteloze mededelingen, de stokkende communicatie: de Britse toneelschrijver en Nobelprijswinnaar Harold Pinter schrijft op verraderlijke wijze voor theater. Het lijkt eenvoudig, het is verschrikkelijk moeilijk”.[…] “Heuer is ongelooflijk sterk in ‘Een soort Alaska’ waarin ze een breekbare vrouw speelt die ontwaakt uit een coma. […] Bart Klever is indrukwekkend in het politiek geladen ‘Eentje om het af te leren’. Een superieure en aangrijpende Pinter.”
De Telegraaf, 8 november 2010, Esther Kleuver
De kern van Pinter
“Regisseur Kees Roorda heeft duidelijk voor de kracht van de verbeelding gekozen. […] daarmee bewijst hij dat er naast de teksten van Harold Pinter en een sterke cast van vier acteurs niet veel meer nodig is om een boeiend avondje toneel te creëren. […]
Marlies Heuer is een vrouw die na 29 jaar uit ontwaakt uit een comateuze toestand. Dat doet ze fenomenaal. Als een soort Alice in Wonderland stuitert ze door haar nieuwe wereld. […]
Jammer alleen dat de voorstelling zo snel afgelopen is. De drie eenakters op één avond smaken naar méér.”
Haarlems Dagblad, 8 november 2010, Margriet Prinsen
Sobere en tijdloze Pinter
“In een sobere enscenering geeft regisseur Kees Roorda alle ruimte aan de tekst, ondersteund door een sterk spelend ensemble.” In alle drie de stukken verrast het ogenschijnlijk normale taalgebruik dat zonder dat je het merkt opeens raadselachtig wordt en onheilspellend.
De Volkskrant, 9 november 2010, Vincent Kouters
Pas bij Pinters derde eenakter valt alles op zijn plaats
‘De aankleding is kaal: een kruk en wat lampen. Ieders volledige aandacht gaat naar de tekst die traag en zonder omhaal de identiteit van de vrouw onthult. Nu klopt alles wel: timing, tekstbehandeling en tempo. Alsnog waardevol theater.”
Trouw, 15 november 2010 Hanny Alkema
Pinters geheim
hartverscheurend sober gebracht
“In de enscenering van drie eenakters van begin jaren ’80 laat theatermaker Kees Roorda juist dat
onuitgesprokene zijn werk doen. Een minimale vormgeving, acteurs die de tekst
zuiver houden, en geen andere betekenis geven dan deze van zichzelf al heeft.
Het daagt het publiek als vanzelf uit zijn verbeelding te gebruiken en
onvermoede onderlagen te ontdekken. Marlies Heuer (als patiënte) toont zich
daar (in een soort Alaska) een Pinter-actrice bij uitstek. Met een minimum aan
expressie, een breekbare gestiek en lichte stembuigingen, geeft zij de
ondoorgrondelijke emoties in zo’n bizarre situatie diepte. […] De voorstelling
is van een indringende soberte.”
